مانده ام ، نه ماندنی که بی جهت

                        مانده ام تو را به زندگی امیدواروآشنا کنم .

مانده ام ، نه ماندنی عبث که چهره

                        ترا  پر از وفا  و مهربانی  و  صفا   کنم .

             مانده ام که تو دست خویش را به

              دوستی به سوی من بر آوری

مانده ام برای گل فشانی تو در بهار

                              خویش را فدا کنم

                                                   مانده ام بیا

                                                             مانده ام بمان.

              مانده ام که مانده ای !

مانده ام که شوق دوستی به سینه ات رها کنم .

           وبا تو در کرانه های زندگی

          رنگ مهر و ماه را در شکفتن

                              بهارهستیت بپا کنم

                                                     مانده ام بیا

                                                               مانده ام بمان .